تبلیغات
حسین آباد ناظم در تکاپوی شهر شدن - توصیفی از موقعیت شهر حسین آباد ناظم:

حسین آباد ناظم در تکاپوی شهر شدن

کاری از : عباس روستائی حسین آبادی

توصیفی از موقعیت شهر حسین آباد ناظم:

             

 

 

معرفی شهر حسین آباد ناظم از توابع بخش سامن در شهرستان ملایر-

استان همدان         

 

 توصیفی از موقعیت شهر حسین آباد ناظم:

 از لحاظ موقعیت جغرافیایی، شهر حسین آباد ناظم تقریبا در جنوب استان همدان و در شهرستان ملایر قرار گرفته است.این شهر جدید در طول 29 درجه و 48 دقیقه و در عرض 28 و 34 دقیقه كشوری قرار گرفته است.

شهر حسین آباد ناظم تقریبا در دامنه رشته كوه های زاگرس واقع شده كه از دو طرف شمال و جنوب، این شهر را در بر گرفته است.حسین آباد ناظم در 23 كیلومتری شهرستان ملایر واقع شده است. و البته روستاهایی چون شریف آباد-مالیچه-دهنو آورزمان-مهدی آباد-اسكنان و كهریز با شهر حسین آباد ناظم هم مرز می باشند.كه این مرزها زمین های متعلق ...

به روستا و محدودة آن را تعیین می كند. شهر حسین آباد ناظم و مناطق اطراف آن به خاطر نزدیكی به شهرستان نهاوند و وجود شكستگیها و گُسل های نهاوند محدوده ای است كه احتمال زلزله در آن می رود.این شهر با دارا بودن امكانات رفاهی بهتر نسبت به روستاهای اطراف و دور و نزدیك ،از جمعیتی بالغ بر 1336نفر برخوردار است.و با مهاجرت های زیادی كه قبلا و در حال حاضر انجام گرفته باید برای این هَجمه از مهاجرت های بی سابقه یك برنامه ریزی اساسی و زیر بنایی و دقیق انجام گیرد.

پیشینة تاریخی روستا:{شهر جدید}

اگر بخواهیم از تاریخ سكونت و اسكان قوم ایرانی و كسانی كه برای اولین بار به فلات ایران سرازیر شدند و به خاطر چراگاه ها و آب و هوای مساعد ،در نقاط مختلف ایران سكنی گزیدند،اطلاعاتی به دست آوریم بر می گردد به چهار هزار سال پیش كه اقوام آریایی به این سرزمین آمدند،كه شاخه ای از این قوم به جنوب فلات ایران كوچ كردند و پارس نامیده شدند و عده ای به شمال شرقی یعنی تقریبا خراسان كنونی رفتند و پارت ها نام گرفتند و شاخة سوم مادها نامیده شدند كه در شمال غربی كشور ما و در ناحیه همدان كنونی زندگی اولیةخود را آغاز نمودند.و تمدن های بزرگی را در این سرزمین تاریخی از خود به یادگار گذاشتند.بعضی از مادها تقریبا یكجانشین شدند و برای زندگی یكجا نشینی و اجتماعی خود قوانینی وضع نمودند.ولی با این حال روحیةصحراگردی و كوچ نشینی در آن ها به قوت خود باقی ماند و تعدادی از آن ها برای یافتن چراگاه ها و مراتع بهتر برای احشام خود به كوچ پرداخته و برای یافتن مراتع بهتر از كوه الوند به طرف دامنة كوه سرازیر شدند.

طبق آن چه می گویند قبلا در منطقه كنونی ما دریاچه بزرگی بوده كه زمین های زیادی را در خود فرو برده است و آثار و بقایای آن در حال حاضر در 5 كیلومتری پایین حسین آباد به نام شوره زار(شوره كات) معروف است.كه امكان وجود نفت در این قسمت از روستای ما بسیار زیاد است.وقتی صحراگردان به این منطقه می آیند و با دریاچه و زمین های وسیعی كه برای سكنی گزیدن مناسب است روبرو می شوند، تمام احشام خود را برداشته و به این منطقه هجوم می آورند.دو عامل حیاتی برای زندگی بشر اولیه آب و خاك مناسب بوده است.كه این منطقه در آن زمان این شرایط را دارا بوده است.صحراگردان از آب چشمه ای كه از كوه های شمال به طرف دریاچه سرازیر می شده ،استفاده می كردند.پس وجود همین آب باعث می شود كه تعدادی از آن ها در قسمت بالای ساحل دریاچه زندگی یكجا نشینی را انتخاب كنند .چرا كه ظاهرا در قسمت آن طرف الوند كه هگمتانه نام گرفته ،جا برای این همه صحراگرد و مرتع و چراگاه های مورد نیاز برای دام ها وجود نداشته،پس مجبور به اسكان می شوند.و برای اینكه آب شیرین به خانه های آن ها نزدیك باشد،آب چشمه را با كندن چاه هایی در عمق 80 متری زمین به طرف محل خود با ساختن یك رشته قنات هدایت كرده اند.در گذشته بارندگی بسیار زیاد بوده است و چون زمین های اینجا تخت و وسیع بوده و از هر طرف بین كوه های اطراف محصور،پس مثل حوضچه ای بوده كه كوه ها در حكم دیوارهای این حوضچة بزرگ به شمار می رود.بارندگی سیل آسا باعث آب گرفتگی زمین ها می شده و برای این منظور كه جلوی سیل های عظیم را بگیرند سدی در تنگ طائمه می سازند كه تا حد زیادی از سیل گرفتگی زمین ها جلوگیری می كرد.پس از مدتی این سد بر اثر بارندگی زیاد شكسته و همه چیز را از بین برده است.كسانی كه جان سالم به در می برند ، به فكر می افتند كه خانه های خود را در جای بلند و روی تپه ها بنا كنند.بنابراین به چند كیلومتر بالاتر از محل اولیه خود می آیند.زمین های این قسمت برای كشاورزی مناسب بوده و از آب چشمه هم برای آشامیدن و هم برای آبیاری زمین های كشاورزی استفاده می كردند.زندگی آن ها رونق گرفته و روستایی آباد با مزارع و كشتزارهای فراوان به وجود می آورند.

پیشینیان و گذشتگانی كه سینه به سینه وجود چنین مردمانی را به یاد دارند ،جای آبادی را در 4 كیلومتری پایین حسین آباد نقل می كنند. كه اگر خاك برداری و حفاری در آن جا صورت گیرد ،مطمئنا اسنادی دال بر زندگی مردمان گذشته به دست خواهد آمد.

در بین مردم ما این قسمت به نام یالِ خری معروف است.دربارة این كه این روستا دقیقا چه نامی داشته و به چه طریق از بین رفته است اطلاع دقیقی در دست نیست.بعد از آن مردم باز هم به بالاتر از منطقة مسكونی خود می آیند و روستای جدیدی را پایه گذاری می كنند و به قول صحیح وجود آن به 7 الی 9 قرن پیش بر می گرددكه یَكَ لِنگَه نام داشت . بعضی از قدما می گویند دلیل این نامگذاری به خاطر وجود رئیس قبیله بوده كه به قولی مادرزادی دارای یك پا بوده و پای دیگر آن مصنوعی و از طلا بوده است. و یا عصایی كه این فرد برای راه رفتن از آن كمك می گرفته طلا بوده است.ولی همان طور كه گفته شد یكی از دلایل به وجود آمدن روستا در زمان های قدیم وجود آب قناتی بوده است و آب آن در روستای قدیمی در 4 كیلومتری روستای كنونی جاری می شده و در حال حاضر آب ابن قنات در وسط روستا جاری می شود.

و باز در وجه تسمیه آن گفته اند یَكَه یعنی تنها و تك و لِنگَه یعنی همانند نداشتن و همتا نداشتن.یعنی تنها روستایی كه آباد است و در آبادانی همتا و همانند ندارد.در علت ازبین رفتن این روستا قُدَما نظرات مختلفی دارند كه بعضی از این گفته ها تقریبا افسانه و اُسطوره ای است.

از جمله این كه می گویند :دختری كه آب قنات از درب خانه شان جاری بوده ،نیمة شب عید قربان برای آوردن آب كوزه را برداشته و به سر جوی آب می رود.نقل می كنند كه شب عید قربان برای چند ثانیه آب از حركت باز می ایستد و هیچ حركتی نمی كند و به زبان عامیانه می گویند كه در این شب چند لحظه آب به خواب می رود و هر كس در این موقع دعایی كند مستجاب می شود.دخترك جوان كه حكمت این مسئله را نمی داند هرچه كوزه را به آب میزندآب به داخل كوزه نمی رود.دوباره سعی می كند اما كوزه به زیر آب نمی رود و آب جا باز نمی كند.دخترك جوان عصبانی شده و به زبان نفرین می گوید:"الهی كه زیر و زبر شوی، چرا آب داخل كوزه نمی رود". در یك چشم به هم زدن و در عرض چند ثانیه آثاری از روستا باقی نمی ماند.مثل اینكه زمین دهان باز می كند و یك باره هر چه در روی آن بوده ،در خود فرو می برد و می بلعد.كه در حال حاضر آثار اندكی از آن آبادی بر جای مانده است.

شاید این اتفاق طی یك زلزله ای رخ داده است و مردم ساده دل آن زمان فرورفتن آبادی را در چند متری زمین ،منوط به دعای مستجاب شدة یك دختر می دانند.الا ای حال ، اگر حفاری در آن مكان صورت گیرد آثار تاریخی زیادی به دست می آید و روستای مفقود شده از زیر خاك نمایان می گرددكه می تواند بازگوی تاریخچة مجهول مردمان آن دوران باشد و اطلاعات زیادی از نظر قدمت تاریخی و طرز زندگی مردم آن عصر به ما معرفی كند.

بعد از آن واقعه ، بقایای مردم روستا به 2 كیلومتری بالاتر از روستای خود می آیند كه این مكان در حال حاضر كمی بالاتر از روستای كنونی قرار داشته آمده و آن جا را ساخته و آباد می كنند. روستای جدید را به نام آباد كنندة اصلی آن كه حسین بوده ،حسین آباد نامگذاری می كنند.می گویند كه قدمت روستای بالا تقریبا به حدود 600 سال پیش بر می گردد كه تا بیست سال پیش آثار باقیمانده ای از خرابه های آن وجود داشته كه متأسفانه همة این آثار را از بین رفته و خراب شده است.و فقط تنها آثاری كه از 2 قرن قبل می توان نام برد وجود قلعه ای است در نزدیكی روستا،كه در مبحث بعدی به معرفی آن پرداخته می شود.



[ یکشنبه 27 فروردین 1391 ] [ 07:04 ب.ظ ] [ عباس روستائی حسین آبادی ] [ نظرات() ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه